Non sei que mesa será, calquera mesa é testemuña muda de moitas conversas, proxectos, debates,ideas, decisións... e cando a diario se sentan ao su arredor os mesmos personaxes, pois ao mellor ata podería contarnos unha historia con todo o que levaría "oído", ¿quen non coñece alguha mesa así?
As mesas son testemuñas de acordos, de conspiracións, de análise. Ademais non todo ocorre enriba da mesa, debaixo da mesa tamén pasan cousas. Despois están os que poñen a parabólica, non por saberen o que falan ou acordan os da mesa, se non porque pensan que falan deles, teñen complexo de membros da Stasi. Houbo mesas famosas: a mesa redonda dos cabaleiros do rei Arturo (quen sabe se Xenebra xa lle fora alí infiel con Lanzarote) ou a mesa da Última Cea que foi caricaturizada maxistralmente por Buñuel en Viridiana. En Galiza unha mesa con moita sona foi a mesa “camilla” de Ramón Piñeiro. Cando unha mesa colle sona é porque ao seu arredor ocorren cousas de interese, ou se sentan ao seu carón protagonistas da pequena ou grande historia dun lugar. A min tamén me gustaría escoitar algunha historia sobre esa mesa do debuxo
¿Se a mesa falara que diría?
4 comentarios:
De que mesa estades falando?
Non sei que mesa será, calquera mesa é testemuña muda de moitas conversas, proxectos, debates,ideas, decisións... e cando a diario se sentan ao su arredor os mesmos personaxes, pois ao mellor ata podería contarnos unha historia con todo o que levaría "oído", ¿quen non coñece alguha mesa así?
Seguramente será unha mesa con historias interesantes, a ver se nos desvelan algo deste misterio...
As mesas son testemuñas de acordos, de conspiracións, de análise. Ademais non todo ocorre enriba da mesa, debaixo da mesa tamén pasan cousas. Despois están os que poñen a parabólica, non por saberen o que falan ou acordan os da mesa, se non porque pensan que falan deles, teñen complexo de membros da Stasi. Houbo mesas famosas: a mesa redonda dos cabaleiros do rei Arturo (quen sabe se Xenebra xa lle fora alí infiel con Lanzarote) ou a mesa da Última Cea que foi caricaturizada maxistralmente por Buñuel en Viridiana. En Galiza unha mesa con moita sona foi a mesa “camilla” de Ramón Piñeiro. Cando unha mesa colle sona é porque ao seu arredor ocorren cousas de interese, ou se sentan ao seu carón protagonistas da pequena ou grande historia dun lugar. A min tamén me gustaría escoitar algunha historia sobre esa mesa do debuxo
Publicar un comentario en la entrada