O suicidio do berberecho

Eu vivín sempre aquí, móvome pouco e non estou para andar ás carreiras. Esto xa non é o que era. En tempos, algúns dos meus antepasados remataron nas tabernas ao carón da cunca do ribeiro frouxo, abríanlles as cunchas a pares, un con outro, é de seguida desaparecían entre grolo e grolo. Os que non ían parar ás tabernas podían parar no bandullo dun polbo famento, sabían que a vida era así.
Hai tempo que todo vai peor: botan merda enriba de nós, para traer o progreso . Deixarán de nos levar ás tabernas, o da culpa é o mercurio. Din que temos no corpo máis dunha ppm (una parte por mexillón ou por millón, non sei) dese metal. Adeus mundo, agardo que o cangrexo hermitaño que more na miña cuncha estea a gusto. Acabouse

Asinado
O berberecho de Pontevedra